در سالهای اخیر یکی از بهترین مفسرین و تحلیلگران مسائل سیاسی و اجتمایی مربوط به ایران بدون هیچ شکی، جناب آقای علیرضا نوریزاده می باشد. این بزرگوار در سالهای خصوصا بعد از انقلاب به وضوح به عنوان یکی از پر مخاطب ترین افراد رادیو و تلویزیون ایرانیان بوده است. من شخصا همیشه معتقد بوده ام این امر به دلیل احاطه ایشان بر علوم سیاسی و آشناییشان به تاریخ و ادبیات ایران بوده. اما در برنامه اخیر پنجره ای رو به خانه پدری، ایشان نسبت به سینما اظهاراتی کردند که فقط می توان آن را مورد تامل و تاثر دانست. متاسفانه ایشان نشان دادند هر چقدر در زمینه امور سیاسی آشنای به فن و دانا می باشند، اما در امور سینمایی هم قضاوتشان و هم اطلاعآتشان بسیار نا کافی و در بسیاری موارد کاملا غلط و نادرست است. ایشان به صراحت از یکی کارگردانان بنام ایران انتقاد کردند بدون اینکه بدانند چند فیلمی که آقای نوریزاده مورد تعریف و تمجید قرار دادند، هیچکدام از فیلم های جعفر پناهی نبود بلکه از قضا فیلم درختان زیتون متعلق به همین فیلمساز مورد انتقاد آقای نوریزاده است. آن فیلم پسرک کور هم متعلق به مجیدی است که باز به جعفر منتصب شد.
این ازهر نظر مرا به یاد علی حاتمی مرحوم انداخت که چند سال پیش، اوایل انقلاب که آل احمد نام و آوازه ای داشت وقتی خبرنگاری به او گفت آل احمد در مورد فلان فیلم شما این نظر را داشت او خیلی خونسرد پاسخ داد مشکل مملکت ما همینست. اینکه آقای جلال آل احمد روزنامه نگار بزرگی بود که داستان هم بد نمی نوشت هیچ شکی نیست ولی این امر به ایشان این قابلیت را نمی داد که نسبت به فیلم و فیلمسازی هم اظهار نظر بکند. ایشان جایگاه خاص خود را دارد ولی با نظرشان کاملا مخالفم و معتقدم دانش فیلم سازی و فیلمشناسی ایشان در حدی نبود که بتواند فیلم مرا مورد نقد قرار دهد. و از آن بدتر اینست که آدم هایی چون شمای سوال کننده بر اساس نظر غلط ایشان فیلم مرا مورد بازخواست قرار می دهید و اظهار نظر ایشان را دلیل درست یا غلط بودن یک امر سینمایی بکنید. متاسفانه این درد مملکت ماست که هر کسی دارای شهرت و اعتباری می شود خود را محق می داند تا در همه امور اظهارنظر نماید. بی شک هر کسی می تواند نظری داشته باشد که آن کاملا محترم است ولی نقد مسایلی که از حیطه دانش انسان خارج است خصوصا از سوی آدمی چون آقای نوریزاده فقط می تواند به شخصیت ایشان صدمه وارد کند و بس.